Uw advertentie hier?
Stuur ons een email


Vacature plaatsen?
klik hier

    Ontvang als eerste nieuwe artikelen via onze XML/RSS feed
Heeft u nieuws over Leidsche Rijn? Stuur het ons per email!


Uitgegeven: 12 augustus 2006
Autheur: Jeroen Kreule

Stadsleven zoekt naar het kleine nieuws in de grote stad. Verslaggevers Jeroen Kreule en Eddy Steenvodden zwerven rond.
Vandaag: Hoe lang mag kersenteler Arie Oosterom nog blijven aan de Utrechtseweg?

Laatst wandelde kersenteler en -verkoper Arie Oosterom toch maar eens naar het Informatiecentrum Leidsche Rijn, een paar honderd meter van zijn boomgaard aan de Utrechtseweg. Puur uit nieuwsgierigheid. Om te kijken hoe het gebied van en rond de boomgaard er in toekomst nou precies uit komt te zien. De 48-jarige Oosterom zag een piepklein vlekje op een kaart: tien, hooguit vijftien kersenbomen blijven staan. De rest moet tegen de vlakte, om plaats te maken voor berm en asfalt. Daar waar nu zijn verkoopstalletje staat bijvoorbeeld, loopt straks de Noordelijke Stadsas, voor de ontsluiting van reuterweide, Het Zand en Terwijde. En achter de boomgaard komt ook een weg.
Vreselijk, al dat bouwgeweld, zegt Oosterom. Maar wat heeft hij er verder van te vinden? Je ontkomt er domweg niet aan.
Oosterom gaat weg. Oosterom moet weg. Maar wanneer, geen idee. Zondag kan de laatste dag zijn. Misschien kan hij nog een jaartje door. Oosterom heeft er weinig over te zeggen. De grond is immers niet van hem: hij pacht van de veiling, die vlak achter de boomgaard ligt. De gemeente is de nieuwe eigenaar van het grondgebied. Afwachten, meer kan hij niet doen.
Wat er met de overgebleven bomen gebeurt, weet hij evenmin. De gemeente zal ze wel op een of andere manier willen 'integreren met de rest van de omgeving'. Zodat al die nieuwbouwbewoners straks kunnen zien: kijk, dit gebied was vroeger de groentetuin van Utrecht.
Het is gelukkig niet de enige boomgaard van Oosterom: hij heeft er een bij zijn huis in Harmelen, inclusief winkel waar hij naast kersenaardbeien, pruimen, jam en vruchtensappen verkoopt. Verder heeft hij een boomgaard in Haarzuilens, ook met verkoopstalletje. Dan moet hij het daar maar mee verdienen.
Arie Oosterom zal de boomgaard aan de Utrechtseweg met pijn in zijn hart verlaten. Wat wil je ook, na zoveel jaar. Zijn vader begon er 35 jaar geleden, Arie was nog een klein jochie. Hij kwam er graag als kind: hij speelde verstoppertje, bouwde boomhutten. Maar hij moest ook meehelpen met plukken, verkopen en spreeuwen keren. Dat was het leukste van alles, het wegjagen van die rotbeesten. Met ratels, gaskanonnen en door rond te scheuren met de brommer. Ook mooi waren de zomermaanden dat Arie Oosterom sliep op de boomgaard, samen met zijn vrouw en twee zoons. Twee maanden per jaar, tot tien jaar geleden. Overdag plukken, snoeien en verkopen, 's avonds een potje koken en gezelligheid. Slapen deden ze in een piepklein hokje: de kinderen in een stapelbed, zijn vrouw en hij lagen op een matras op fruitkistjes. Oosterom zag het als een werkvakantie. Het slaaphokje is er nog steeds, maar wordt nu gebruikt als opslagruimte. De ruimte waar ze aten en zaten, is nu het domein vat de verkoopmeisjes. Er staat een koelkast, ze kunnen er een eitje Bakken en relaxen. Tenminste, als het rustig is. Zoals de laatste dagen, met al die regen. Een kers is een mooi-weer-product, zegt Oosterom, die dagelijks toch zeker een pondje naar binnen werkt. Wat weer betreft heeft hij echter niet te klagen: hij beleeft al met al een superzomer.
Het kersenseizoen loopt ten einde, het verkoopstalletje wordt na zondag opgebroken. Tot volgend jaar misschien?

Bron: AD